Terugblikken om vooruit te gaan

11-11-2018. Net honderd jaar geleden eindigde de Groote Oorlog. Dat werd in zowat elke gemeente in ons land en op vele plaatsen ver daarbuiten herdacht. Mijn hart was bij mijn grootvader. Hij heeft toen meegevochten voor ons vaderland. 11-11-1918 betekende voor hem -net zoals voor vele andere soldaten- niet het einde, maar het begin van zijn eigen kleine oorlog die tot aan zijn dood verder woedde. Voor zijn omgeving was hij een held. De dingen die aan het front waren gebeurd, werden collectief verzwegen. De gruwelen. De misdaden. Het machtsmisbruik. Dag na dag vrat wat  hij had gezien en gedaan aan hem. Hij probeerde ervan weg te kijken, verder te leven. Maar dag na dag droeg hij zijn schuldgevoel en pijn met zich mee.

 

Over je leven schrijven is een ontdekkingstocht doorheen je leven.

 

Om dat ik ontdekte dat mijn grootvaders leven erg met het mijne verbonden is, weefde ik zijn verhaal door het mijne, toen ik dat een klein jaar geleden opschreef. Uit liefde en respect voor hem een fragment:

26 mei 1917

De nacht heb ik in een weide, geleund tegen een dode koe, doorgebracht. Dum-dum kogels schuifelden en ontploften langs alle kanten. De koe beschutte me tegen de schrapnels. Toen het geschut verminderde, krijste een koppel raven, aangetrokken door de lijkgeur, boven mijn kop. Verderop waar kapotgeschoten huizen staan, kermden katten. Mijn gedachten tolden wilder rond dan de muggen rond mijn oren die wreed in mijn handen en gezicht beten.

Nu strompel ik door het slijk van het ene naar het andere lichaam met opengesperde ogen en mond. Een dof gebrom van kanonnen in de verte vertelt me dat er nog leven is. Soms zak ik tot aan mijn knieën in de modder. Ik moet hem vinden. Ik moet. Ik steek mijn laatste sigaret aan en speur het hele gebied af. Een dik mistdeken bemoeilijkt dat. Maar ik moet hem vinden. Ik moet. Ik klauter over een lege loopgracht en hompel tot aan de spoorlijn.  Ernaast is een obusput waar dode Duitsers in liggen. Tussen de Duitse kleuren herken ik een Belgisch uniform. Ik spring op de levenloze moffen, schuif armen en benen opzij en draai het uniform om. Zijn lede ogen staren me aan.

Ik ben een geluksvogel dat ik mijn verhaal kon opschrijven. Ik blikte terug, kon vanuit een nieuw standpunt naar het gebeurde kijken en zo verbanden leggen. Zelfs over de generaties heen. Het hielp me begrijpen. En omdat ik begrijp kan ik nu ook nieuwe keuzes maken. Ik kan, als ik dat wil, een ander einde aan mijn leven schrijven.

Mijn grootvader kreeg die kans niet. Hij nam zijn pijn, zijn geheim mee in het graf.

Ik ben een geluksvogel dat ik mijn verhaal kon opschrijven. Ik blikte terug, zag dat er naast de moeilijkheden ook veel moois was, en kreeg zo een positievere blik op mijn eigen leven.  Het geeft me de kracht om op een positieve manier verder te gaan.

Over je leven schrijven maakt herinneringen wakker waarvan je niet weet dat ze ergens in je zijn opgeslagen. Het is een ontdekkingstocht doorheen je eigen leven. En zoals bij elke ontdekkingstocht word je daar rijker van.

Wil je dat ook ervaren? Kom dan meedoen met onze kennismakingsdag. Die dag snijden we verschillende thema’s aan en komen zo leuke, ontroerende, verrassende,… levensgebeurtenissen op het spoor.

Meer informatie: http://www.wiebelwoorden.be/schrijven-over-je-leven-kennismakingsdag/

Inschrijven via veerle.schaltin@wiebelwoorden.be

Wil je een langer verhaal schrijven? Kom dan zeker ook meedoen om te ervaren wat over je leven schrijven met je doet. In 2019 kan je de cursus ‘Schrijven over je leven’ volgen (6 sessies) en later ook de jaarcursus ‘Je levensverhaal’, waarbij je je eigen thema’s aanboort en je hele verhaal schrijft.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *