Nieuw op mijn boekenplank

De laatste maanden heb ik vooral veel vakliteratuur gelezen. Hierdoor sluimerde de rubriek ‘ Nieuw op mijn boekenplank’ een beetje. Ter gelegenheid van de Jeugdboekenweek sprokkel ik hier toch wat nieuw -en minder nieuw- moois bij elkaar.

 

-Nooit is voor altijd / Kristof Devos en Claudia Jong: met alleen een rode en een blauwe balpen ‘krast’ Devos een verhaal neer over een jongen die zijn zusje verliest. De strepen die zo ontstaan worden schaduwen en droombeelden die vertellen over leegte, verwarring en verdriet, en weergeven hoe moeilijk het is om de dood te begrijpen en erover te praten. De jongen wil naar zijn zusje toe, en hoewel  iedereen zegt dat dat nu niet kan, verzint hij iets. Hierdoor krijgt dit rake en ontroerende verhaal een hoopvol open einde. De illustraties kruipen zo onder je vel dat er weinig woorden meer nodig zijn. Jong slaagt er met haar karige en poëtische tekst toch in net dat ietsje extra toe te voegen.  Een bijzonder mooi samenspel van tekeningen en woorden. Een schitterend boek over verlies en rouw. Voor kinderen vanaf 6 jaar.

****

-Zoals het gebeurd is / Herman van de Wijdeven: als Finn op school verschijnt, verandert de vriendschap tussen Bent en Joeri voorgoed. Er ontstaat een rivaliteit waardoor spelletjes die vroeger gewoon grappig waren plots bloedserieus en zelfs gevaarlijk worden. Het dreigt dan ook verkeerd af te lopen. van de Wijdeven construeert dit verhaal door van het heden naar een paar dagen, weken of maanden geleden te springen en weer terug. Als lezer moet je hieraan wennen, maar het zorgt wel voor een spannende reconstructie van het drama. van de Wijdeven weet knap dingen te insinueren en sfeer op te roepen. Een mooi debuut. Voor jongeren vanaf 12 jaar.

***1/2

-Zeven minuten na middernacht / Patrick Ness, Siobhan Dowd en Jim Kay: eigenlijk had Dowd dit boek moeten schrijven, maar toen ze op zevenenveertigjarige leeftijd stierf, had ze alleen het idee uitgewerkt. Aan Ness werd gevraagd het verhaal verder af te werken, iets wat hij in zijn eigen stijl heeft gedaan. Resultaat is dit boek over Conor die sinds zijn moeder ziek werd erg veel last van nachtmerries heeft. Bijna dagelijks verandert iets na middernacht de boom in de tuin in een monster dat met veel geweld zijn kamer binnenkomt. Het is noch voor de lezer, noch voor Conor zelf duidelijk of dit echt gebeurt of een droom is. Wel duidelijk is dat de boom hem drie verhalen heeft te vertellen, verhalen die Conor confronteren met dat wat hij niet onder ogen wil zien, maar onvermijdelijk is. Een indringend boek over de angst om een geliefde te verliezen met bijzondere zwart-wit illustraties van Kay die de beklemmende sfeer onderstrepen. Voor jongeren vanaf 12 jaar.

***1/2

-Iedereen bleef brood eten / Do Van Ranst: ‘Het wordt een korte oorlog’, denkt men aanvankelijk als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt. Velen zien hem als een groot avontuur waarin ze zelf de held kunnen spelen. Zo ook Nelle, die als verpleegster wil werken. Haar vriend Simon is terughoudender, maar trekt uiteindelijk onder morele druk ook naar het front. Van Ranst schetst de oorlog vooral door hun ogen. Geen van beide zijn ze voorbereid op de gruwel die hen te wachten staat. Door zijn sobere, registrerende vertelstijl slaagt Van Ranst erin het nutteloze van de gevechten, de eentonigheid van de dagen, de verminkingen van de soldaten en de vele tonnen met afgezette ledematen te tonen, terwijl het toch allemaal sereen blijft. In de titel van het boek vat hij goed samen dat naast alle gewelddadigheden het leven in de mate van het mogelijke zijn gewone gangetje blijft gaan. Al wordt snel duidelijk dat dat ‘gewone gangetje’ nog allesbehalve gewoon is en dat de gevolgen van de oorlog ook als hij voorbij is blijven voortduren. Voor jongeren vanaf 15 jaar.

****

-De pigmentroute / Hilde Van Cauteren: Cobi is de laatste telg uit het Aditi-geslacht. Net als haar voorvaderen wil ze cartograaf worden. Maar op haar veertiende verschijnt er een route in pigmentvlekken op haar voeten. Deze doet zoveel pijn dat ze de route wel moet volgen. Zo trekt ze de wijde wereld in. Algauw ontmoet ze de zwijgzame Per. Samen zwerven ze door woelige grensgebieden en komen ze in tentenkampen vol vluchtelingen terecht. Deze tocht confronteert Cobi niet alleen met de harde realiteit van duizenden vluchtende mensen en steeds veranderende grenzen, maar ook met het aandeel van haar vader daarin, met de dwang van familietradities en met zichzelf. Van Cauteren schrijft in een kleurrijke en heldere taal met een poëtische inslag. Pigmenten spelen een belangrijke rol. Nergens verklapt Van Cauteren waar en wanneer het verhaal zich afspeelt. Hierdoor wordt het universeel en (helaas ook) actueel. Een boek dat blijft nazinderen. Voor jongeren vanaf 15 jaar en volwassenen.

****

 

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

5 Comments

  1. merel
    mrt 18, 2014

    Veel leeslectuur en kinderboeken ook wondermooi.
    Ik heb laatst het geluk gehad van de drie eerste elfen sprookjes te mogen voorlezen aan alle kinderen van de basisschool . Het was een heel bijzondere ervaring, blij dat ik het heb mogen doen.
    Het gaf me een dankbaar en goed gevoel

  2. Christel
    mrt 19, 2014

    Dood zijn gegaan, verdwenen uit je leven van het ene moment op het andere is voor kinderen niet evident. Paar weken geleden zat Gaëtan weer in zak en as door het heengaan van zijn opa.

    In juni zal het al twee jaar zijn en hij worstelt daar nog vaak mee. Ze waren ook vier handen op één buik.

    • Veerle Schaltin
      mrt 20, 2014

      Ik denk dat het voor niemand evident is, maar voor kinderen zeker niet. Volgens mij kan je ook geen tijd op een rouwperiode plakken. Het ene moment is het verdriet draaglijk en dan steekt het onverwacht weer in alle hevigheid de kop op. Misschien kunnen boeken Gaëtan wat troost bieden of kan hij op een creatieve manier (schrijven, tekenen, knutselen, toneel, een herdenkingshoekje inrichten,…) aan de slag met de warme herinneringen aan zijn opa. Ik hoop dat zijn verdriet er mag zijn, dat hij een luisterend oor vindt en dat hij sterkte kan putten uit al het mooie dat er is geweest. Ik wens ook jou veel sterkte toe!

      • Christel
        mrt 20, 2014

        We luisteren zeker naar hem. Oma had zelfs een boekje gekocht om in te schrijven, maar het lijkt wel of hij daar geen troost kan in vinden .

        Het is zoals je zegt, je kan daar geen tijd opplakken.

        En ik weet dat hij mij spaart, door er niet over te praten. Maar ik hem hem al vaak gezegd dat hij dat wel mag doen, want ook ik mis hem enorm.

        Het is een gevoelige jongen, maar hij komt er wel.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *