Waarom we de nood hebben een balans op te maken

Waarom we de nood hebben een balans op te maken

Reflecteren over je leven en met je herinneringen bezig zijn is iets heel natuurlijks. Tussen je zesenvijftigste en je vijfenzestigste zou je er het meest mee bezig zijn. Al is dat natuurlijk erg persoonlijk. Ik word vijftig en merk dat ik er nu al veel tijd aan besteed. Misschien omdat ik die vijftig zie als het afsluiten van een periode. 
Wanneer je iets afrondt, blik je terug. Je vraagt je af of je het goed hebt gedaan, en wat misschien beter kon. Je kijkt vooral ook hoe het nu verder moet. Je maakt als het ware een balans op.
Je herkent het vast bij jezelf. Toen je afstudeerde, haalde je tussen pot en pint herinneringen op aan je studententijd. Toen je apart ging wonen, mijmerde je over je ouderlijke thuis. Toen je eigen kinderen het huis uit gingen, reflecteerde je over hun opvoeding. Je deed het telkens als een bepaalde levensfase werd afgesloten. Ook na een traumatische ervaring, een ernstige ziekte of bij een afscheid kan je die behoefte hebben.

Jij bent je verhaal.

Je kan je leven vergelijken met een handgeknoopt Perzisch tapijt. Bovenaan zie je de prachtige motieven in harmonische kleuren. Onderaan ontdek je alleen knopen. Als je door je leven raast, is het mogelijk dat je slechts één kant van je tapijt ziet. Als je geluk hebt is dat de bovenkant. Maar het is ook mogelijk dat jij alleen tegenslag, verdriet en pijn denkt te kennen. Dan is het goed om even stil te staan en je tapijt bewust om te draaien. Dat doe je als je de balans opmaakt.

De balans van je leven opmaken is stilstaan bij het goede en minder goede, stilstaan bij jouw volledige verhaal. Het geeft je antwoord op de vraag: ‘Wie ben ik?’ Met je verhaal geef je betekenis aan je leven en de wereld. Jij bent je verhaal. Je verhaal geeft je je identiteit en deze heeft gevolgen voor hoe je in het leven staat. Je kijkt terug naar wie je was en bent, waar je kracht uithaalt en wat je nu en in de toekomst kan betekenen. Zo geef je zin aan je leven. Dat geeft je kracht.

Je zet alles op een rijtje. Je construeert en interpreteert. Je legt verbanden tussen alles wat zich in je leven heeft voorgedaan. Misschien ontdek je een levensthema. Dat is helend. Het geeft je handvatten om verder te gaan.

Ook zie je vroegere ervaringen in een nieuw daglicht. Hierdoor kan je vaak lichter en sterker in het leven staan.

Je levensverhaal schrijven of vertellen is een goede manier om de balans op te maken. De verschillende WiebelWoorden-workshops zetten je erbij op weg.

Ook in het Schrijfcafé gaat het om balans. De speelse oefeningen helpen je over steeds een ander thema reflecteren. Dit gebeurt spontaan. Vaak sta je zelf versteld van wat je schrijft. Je ontdekt je emoties en slaagt erin ze op een veilige manier toe te laten.

 

Hoe maak jij de balans op? Deel het in een reactie!

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

De waarheid en niets dan de waarheid

De waarheid en niets dan de waarheid

Vorige week kwam Griet Op de Beeck naar aanleiding van haar nieuwe boek, Het beste wat we hebben ‘uit de kast’ met haar incestverleden. Mensen reageren hier heel verschillend op. Sommigen vinden het moedig dat ze haar verhaal deelt. Anderen doen het af als larie . ‘Ze herinnert het zich niet eens echt,’ zeggen ze, ‘Hoe kunnen we dan geloven dat het de waarheid is?’ Nog anderen noemen het een reclamestunt voor haar boek.

Zelf vind ik haar moedig. Ze vertelt haar waarheid, zoals ook de cursisten in  onze workshops hun waarheid vertellen of neerschrijven.Wie zijn verhaal schrijft doet dit vanuit de persoon die hij nu is, met zijn ervaringen, zijn zienswijze, zijn herinneringen.

Ons geheugen is een rommelhok. Stukken verhalen liggen erin opgeslagen, vaak onvolledig of door het verstrijken van de tijd vervormd. Kijk naar ooggetuigen bij een misdaad. Twee mensen die dezelfde feiten hebben gezien, leggen vaak heel andere verklaringen af. Allebei zijn ze overtuigd van hun waarheid.

Het gaat niet alleen om chronologische en feitelijke nauwkeurigheid, maar om authenticiteit.

 

In ons levensverhaal willen we ons leven zo waarheidsgetrouw en oprecht mogelijk tonen, maar omdat er hoe dan ook hiaten zijn, kunnen we niet anders dan die opvullen met (half)verzonnen vermoedens. Vaak schrijven of vertellen we ons verhaal voor anderen. Opdat deze niet halverwege zouden afhaken, willen we er iets ‘literairs’ van maken. Om de leesbaarheid te bevorderen kan fantasie nodig zijn. Daarbij komt nog dat we bepaalde stukken van ons leven niet willen of kunnen delen en dus achterwege zullen laten.

Gelukkig gaat het bij een levensverhaal niet alleen om chronologische en feitelijke nauwkeurigheid, maar om authenticiteit. Heeft wat er staat iets te betekenen? Zegt het wat de schrijver of verteller denkt of voelt? Er zijn misschien twee waarheden: de feitelijke en de gevoelsmatige. Bij elk levensverhaal gaat het uiteindelijk om een wisselwerking tussen fictie en realiteit, ook waar het andere personen betreft die in jouw verhaal voorkomen.

‘De ideale autobiografie is niet de meest waarheidsgetrouwe, maar de meest karakteristieke,’ schreef Goethe. In onze herinnering vormen we de buitenwereld naar onze eigen inzichten. Dit maakt ons verhaal. Het gaat om het artistieke. En daarbij kunnen we ons ‘artistieke vrijheid’ permitteren.

Eric De Kuyper zegt: ‘Een autobiografie is een getuigenis’ en Kristien Hemmerechts omschrijft het als ‘leven geven aan gedachten’.

Over de waarheid van een getuigenis of gedachten kunnen we niet discussiëren. Er is geen waarheid. Alles is waarheid.

Toch is het mogelijk dat mensen aan wie je jouw verhaal laat lezen wel met je in discussie willen gaan. Misschien omdat ze hun leven met je delen en jouw waarheid niet strookt met die van hen. Of omdat ze deel van je verhaal uitmaken en je hen anders afschildert dan ze graag zouden willen. Of omdat je net als Griet Op de Beeck een pijnlijk verhaal deelt. Mensen ontkennen pijn liever. Omdat Op de Beeck  een publiek figuur is, krijgt ze soms heel harde reacties, maar ook als jij met jouw waarheid, jouw verhaal naar buiten komt, kunnen mensen heel verschillend reageren.

Toch heb je recht op jouw waarheid. Ze neerschrijven kan helend zijn. Laat je dus vooral niet afschrikken.

Mensen reageren misschien anders op je verhaal dan je verwacht. Hoe ga je daarmee om?

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Werken met het levensverhaal, een win-win-situatie

Werken met het levensverhaal, een win-win-situatie

 Dag in, dag uit, ben je met je handen in de weer om je cliënten de beste zorgen te geven. Je helpt ze uit bed en bij het douchen en aankleden. Je zorgt ervoor dat hun maaltijd op tijd op tafel komt en ondersteunt hen bij het eten indien nodig. Je houdt hun kamer schoon en je besteedt aandacht aan hun gezondheid. Je werkt ook met je hart, want ‘je menskes’ of ‘gasten’, je ziet ze graag. Je organiseert toffe activiteiten zoals winkelen en koken, knutselen en muziek, en soms een uitstap of bal.
Jammer dat je dit alles aan een hels tempo moet doen. Tijd om echt naar je cliënten te luisteren is er zo weinig. Je hebt nu al moeite om alles rond te krijgen.
Is dit herkenbaar voor jou? Vliegen jij en je collega”s voortdurend van hot naar her? Moet men je dus zeker niet met een levensverhaal om de oren zwaaien?

Een ander verzorgen doe je met je handen en je hart, én met zijn verhalen.

Ik heb goed nieuws! Werken met het levensverhaal hoeft geen extra tijd te kosten. Op termijn kan je er zelfs tijd door winnen. Het opmaken van een levensverhaal kan ingebed zijn in de werking, net zoals het krantenuurtje en de kiné. En luisteren, echt luisteren, is een houding. Het kan vaak tussendoor, tijdens het wassen en aankleden bijvoorbeeld of onderweg naar een activiteit. Je kan de cliënt vragen of je wat hij op zulke momenten vertelt in zijn levensverhaal mag opnemen.

De overheid verplicht voorzieningen om een levensverhalen op te maken. Vaak blijven deze ‘verhalen’ beperkt tot een opsomming van feiten. Pas als je echte verhalen verzamelt, wordt het levensverhaal een superhandige tool bij de zorg. Het biedt dan voordelen voor de cliënten én het personeel.

Ik zet ze op een rijtje:

Voor de cliënten:

  • Kleine en grote momenten in iemands leven maken deze mens tot wie hij vandaag is. Daarom halen we zo graag herinneringen op. Ze geven zin aan ons leven. Door terug te blikken vinden mensen de kracht om vooruit te gaan. Het geeft hen de energie om hun toekomst in handen te nemen.
  • Mensen beleven niet alleen veel plezier aan het vertellen zelf. Doordat er naar hen geluisterd wordt, voelen ze zich weer meer mens. Hun eigenwaarde wordt versterkt. Het verbetert hun gevoel van welzijn.
  • Praten over het leven helpt dingen verwerken en zijn levensweg gemakkelijker aanvaarden. Het stimuleert om terug te kijken en vooral het positieve te onthouden. Het is dus helend. Mensen die hun levensverhaal hebben opgemaakt zijn minder vaak depressief.
  •  Wanneer mensen zelf geen woorden meer kunnen vinden (bv. bij dementie), geeft het levensverhaal hen hun eigen woorden en herinneringen terug. Door herinneringen op te halen worden ze gelijk naar het nu gebracht.

Voor het personeel:

  • Voor zorgverstrekkers is een levensverhaal handig. Het biedt inzicht in het verleden van de cliënt en is zo een houvast om zorg op maat te kunnen bieden. Een bepaalde gedragsproblematiek is vaak ook beter te begrijpen a.d.h.v. het levensverhaal en dat maakt het gemakkelijker er gepast op in te spelen.
  • Doordat je je gemakkelijker kan inleven kan je beter inspelen op situaties en bepaalde problemen of lastig gedrag vaak voorkomen.
  • Het is heel bijzonder een kijkje in het verleden van mensen te krijgen, deelgenoot te mogen zijn. Het zorgt voor een betekenisvolle relatie met de cliënt.
  • Routineuze handelingen voer je met meer plezier uit als er een hechte band is tussen jou en je cliënt. Het zorgt voor meer voldoening, meer werkplezier en kan soms zelf een burn-out voorkomen.
  • Alle bovenstaande voordelen zorgen er tegelijk voor dat je tijd wint.

Het levensverhaal is een belangrijk hulpmiddel om zorg op maat te bieden. Het zorgt voor verbinding, gelukkigere cliënten en blijer personeel. Alvast redenen genoeg om er wel mee aan de slag te gaan!

Wil je werken met het levensverhaal, maar heb je er nog vragen bij? Stel ze in een reactie!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

5 tips om je creatieve conditie te verbeteren

5 tips om je creatieve conditie te verbeteren

  Niemand die er voor de kwalificatiewedstrijd van onze Rode Duivels tegen Gibraltar aan twijfelde of onze nationale ploeg zou de match winnen. Al werden er weddenschappen over het doelpuntensaldo afgesloten, de meeste voetbalgesprekken draaiden niet om de wedstrijdwinnaar, wel om de conditie van Vincent Kompany. Hoe zou hij het er na maanden blessureleed en op non-actief staan vanaf brengen?

 

Als je je creatieve conditie verwaarloosd hebt, kan je ze weer opbouwen.

Iedereen weet dat een sporter moet trainen om in vorm te zijn. Als hij lang heeft stilgelegen, dient hij zijn conditie stap voor stap weer op te bouwen. Bij topsporters gebeurt dat met strikte schema’s. Als jij en ik aan onze conditie willen werken begint het met een goed voornemen dat we soms wel, soms niet volhouden.

September is een maand van goede voornemens. Na de vakantie willen we extra kilo’s kwijt of dingen doen waar we tijdens de zomermaanden niet aan toegekomen zijn, schrijven of creatiever in het leven staan bijvoorbeeld.

Als we een poos niet meer hebben geschreven lijkt het soms niet meer te lukken. Of als we onze creativiteit lange tijd niet meer hebben gebruikt, lijkt ze zomaar verdwenen te zijn. Gelukkig is dat niet het geval. Net als een marathonloper die na lange tijd opnieuw begint te trainen na zijn eerste kilometers al uitgeput kan zijn en denkt nooit nog die tweeënveertig kilometer te halen, hebben we onze creatieve conditie verwaarloosd en kunnen we ze weer opbouwen. Dat begint met een goed voornemen. Maar een voornemen alleen is niet genoeg.

Met deze 5 tips breng jij je creatieve conditie snel op peil en lukt het je ze ook op peil te houden:

Tip 1: Begin en vertrouw! Als je iets 21 dagen volhoudt is het een gewoonte geworden, zegt men, maar als het om iets moeilijks gaat, kan dat ook 8 weken duren. Staar je niet blind op deze tijdspannen. Begin gewoon en vertrouw dat het vroeg of laat een gewoonte wordt. Hoe lang dat duurt is afhankelijk van je persoonlijkheid, de omstandigheden, hoeveel steun je van anderen krijgt en de moeilijkheid van de taak. Als je echt graag creatiever in het leven wil staan, geloof er dan ook in dat jou dat lukt.

Tip 2: Zorg voor snel resultaat! Begin niet meteen aan een ingewikkelde roman, maar schrijf eenvoudige, korte stukjes: een brief, een elfje, een dialoog, een gedicht, een kort verhaal,… Start geen groots creatief project op, maar begin klein: een waterverfschilderijtje in je dagboek, een fotocollage, een bloemstuk, een opgefrist keukenkastje,…

Tip 3: Wees verwonderd! Neem het leven zoals het is en zie de wonderen van de kleine dingen. Wees elke dag benieuwd wat je gaat meemaken en ontdekken. Wie op deze manier in het leven staat, vindt overal inspiratie. En met massa’s inspiratie in je hoofd of op zak is het verdomd moeilijk niks te schrijven of tekenen, schilderen, vilten, filmen, dansen, knutselen,…

Tip 4: Maak het je gemakkelijk! Een mens is van nature lui. Als dingen te ingewikkeld, tijdrovend of omslachtig zijn haakt hij vlug af. Zorg er dus voor dat je zo weinig mogelijk mogelijk materiaal nodig hebt, dat het je zo weinig mogelijk moeite kost het bij elkaar te scharen, dat je een plek hebt die je gemakkelijk kan bereiken en dat je niet gestoord wordt door anderen. Een eenvoudig ritueeltje kan je helpen om gemakkelijk in gang te geraken. Vanaf vrijdag, 8 september vind je  op facebook wekelijks een extra videotip om het je zo gemakkelijk mogelijk te maken. Vergeet er niet naar te kijken!

Tip 5: Zoek gelijkgestemden! Iets samen met anderen doen werkt motiverend. Het delen van ervaringen en wisselen van gedachten met mensen die op dezelfde golflengte zitten, is verrijkend.  Zoek vrienden om je creativiteit mee te delen. Schrijf je in voor een cursus of workshop. Neem deel aan het Schrijfcafé. Weet je dat je voortaan ook een abonnement kan nemen? Zo heb je een stok achter de deur om je voornemen vol te houden.

Hoe zorg jij ervoor dat je creatief fit blijft? Deel het in een reactie.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Schrijf je tevreden

Schrijf je tevreden

Tijdschriften strooien volop met tips en adviezen om gelukkig te zijn. Zelfhulpboeken verklappen je hét geheim om het in een mum van tijd te worden. En sociale media staan vol met plaatjes van gelukkige mensen. Gelukkig zijn is de nieuwe norm. Zelf vind ik dat streven naar geluk vermoeiend. Het lukt me vaak niet het te bereiken en daar word ik dan triestig van.

Terwijl mijn vriendinnen foto’s posten van hun gemanicuurde voeten met roodgelakte nageltjes, een cocktail of ijsje erbij en een schitterende zonsondergang ploeteren mijn tuindershanden in de grond, verwikkeld in een bij voorbaat verloren strijd tegen ons onkruid. Terwijl kennissen live verslag uitbrengen van hun dagelijkse wandeling in de wijde natuur worstel ik aan mijn bureau met alle administratie die bij een zaak komt kijken.

 Tevreden zijn is rust ervaren, accepteren en dankbaar zijn.

Ik weet best dat niemand altijd gelukkig is en dat we elkaar op sociale media behoorlijk voor de gek houden, maar de druk om gelukkig te zijn wordt almaar groter. Ben je niet gelukkig, dan heb je dat zelf gezocht is de ondertoon van vele artikels en boeken, het credo van onze maatschappij. Terwijl gelukkig zijn geen blijvende toestand is. We kunnen slechts gelukkig zijn als we ook weten wat verdriet is, als we pijn en teleurstelling hebben gevoeld. De meeste van onze levens kabbelen maar wat aan. Als we niet al te ongelukkig zijn, is dat al heel wat.

Streven naar voortdurend geluk is dus onbegonnen werk. Gewoon tevreden zijn is daarentegen wel haalbaar. Tevreden zijn is rust ervaren, accepteren en dankbaar zijn. Het is waarderen wat je hebt, wie je bent en wat je doet. Het is de sleutel naar een gelukkiger leven, al is dat geluk geen doel op zich en weet je dat er zich ook nog ongelukkige momenten zullen aankondigen. Zo zit het leven ineen.

Tevreden zijn is niet moeilijk. Het vraagt om op een andere manier naar je leven te kijken: minder kritisch, met aandacht voor de goede dingen. Het leven is niet perfect. Zodra je dit aanvaardt, en die perfectie niet langer nastreeft, ben je al een flink eind op weg om tevredenheid te ervaren. Ik ben blij met mijn tuin waarin hard werken tegelijk voor ontspanning zorgt. Ik ben dankbaar omdat mijn administratie in orde brengen, betekent dat ik  met WiebelWoorden vele mensen kan inspireren om intenser te leven.

Schrijven helpt je tevreden te zijn. Het is een manier om je focus te richten op wat goed loopt. Met deze tips lukt het zeker:

Tip 1: Schrijf dagelijks op waar je dankbaar voor bent. Denk hierbij ook aan kleine dingen: een bloemetje op je bureau, een lief woordje van een vriendin, een kopje thee,…

Tip 2: Schrijf positief. Kies dagelijks een vast moment waarop je schrijft. Klaag en zaag niet, maar focus je op het mooie in je leven. Schrijf over simpele dingetjes waarvan je kan genieten. Vermijd woorden als ‘ik kan niet’, ‘ik heb niet’ en ‘ik moet’.

Tip 3: Schrijf aardig over jezelf. Denk na over je sterke kanten. Vergelijk je niet met anderen. Zie jezelf als je beste vriend.

Tip 4: Focus niet op nare gebeurtenissen uit het verleden. Geef ze schrijvend een plaats en laat ze los. Dit kan je doen tijdens de workshops ‘autobiografisch schrijven’. Je vindt ze in ons agenda.

Tip 5: Verruim je beeld van perfectie. Perfectie bestaat niet, maar stel je eens voor dat het perfect is zoals het nu is. Je krijgt in het leven misschien niet alles wat je wenst, maar wel alles wat je nodig hebt. Schrijf een korte tekst. Begin met de woorden: ‘Ik heb alles wat ik nodig heb…’

Tip 6: Leer jezelf goed kennen. Aanvaard wie je bent en wat je doet. In het Schrijfcafé ontdek wie je in wezen bent, met je verborgen mooie en minder mooie kantjes. Je komt als het ware bij een diepere bodem in jezelf. Doordat we onze teksten delen met elkaar zie je dat iedereen anders is en dat dat allemaal goed is. Je leert wie je ten diepste bent, omhelzen. Kom gerust een keer meedoen!

Wat doe jij om tevreden te zijn? Deel het in een reactie!

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

De sfeer van het Schrijfcafé

De sfeer van het Schrijfcafé

Elke maand weer kijk ik uit naar het Schrijfcafé.

… Om schrijfgoesting van de deelnemers te ervaren.

… Om te genieten van hoe ze aan de slag gaan met mijn opdrachten.

… Om de vanzelfsprekendheid waarmee ze hun teksten met de anderen delen.

… Om de verbondenheid die zo ontstaat.

… Omdat ik getuige mag zijn van hun persoonlijke groei.

Ik laat enkele deelnemers zelf aan het woord:

‘Zo fijn, dat gezellige schrijven aan de hand van allerlei leuke, verrassende opdrachtjes. En dat alles met een groepje mensen aan een lange tafel met veel plaats en licht. Op café met thee en koffie. Aan het raam. Uitkijkend op picknickbanken buiten of op een muur met huiselijke voorwerpen op dikke houten legplanken. Cosy allemaal.
En hoe we op korte tijd pareltjes toveren. Onze schrijfdocente slaagt erin het schrijverschap in ons naar boven te brengen. Het een plek te geven. Een veilige, waardige plek, want telkens beluisterd en bevestigd.
En mooi hoe het samen zijn en schrijven als vanzelf verbondenheid schept en liefde. Achter elk elfje, slogan, brief, ruitgedicht of tekst, schuilt een mens die geniet en lijdt. En hoe dat in het klein opgeroepen, gedragen en getroost wordt op dat moment. Voor mij is die kleine kring een soort zelfhulpgroep van gevoelige mensen die als een warm deken rond mij ligt, maandelijks op woensdag.’
Brigitte Puissant

Achter elke tekst een mens die geniet en lijdt.

‘Wiebelwoorden, schrijfcafé! Steeds leuke opdrachten waardoor je als vanzelf gaat schrijven! Ook al lijkt de opdracht eerst wat moeilijk te beginnen. Soms voel ik een aarzeling in mezelf! Maar dan komt die pen als vanzelf in beweging en ….is ze niet meer te stoppen! Het is steeds een verrijking, zowel van mezelf als bij het delen van anderen! Verwondering en bewondering bij het beluisteren van anderen! Alsof je zo een beeld krijgt, door de wondere stukjes poëzie die iets weergeven over het innerlijk van de ander! Prachtig in alle opzichten! Ik weet nooit vooraf waar mijn pen me brengen zal, het is dus steeds heel verrassend, zelfs voor mezelf! We hebben allemaal zoveel innerlijke rijkdom in ons, dit te mogen delen, en te mogen ontvangen geeft een diep gevoel van innerlijke vreugde! Bedankt Veerle’
Linda Bertels

Nam jij al deel aan het Schrijfcafé? Deel je ervaring in een reactie!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin